Көз жанарындағы жылылық

Ауыл шетіндегі ескі қарағаштың көлеңкесінде, қолдарына таяқ ұстаған екі қария отыр еді. Бірі – өмірдің талай соқпағынан өткен, маңдайына жылдар өрнек салған Асқар ақсақал, екіншісі – оның байырғы замандасы Сәмен қария. Олар өткен-кеткенді айтып, бағзы күндердің тәтті естеліктерімен бөлісіп, ұзақ әңгімелесетін. Олардың әңгімесінде телефонның шырылы да, ғаламтордың хабарламасы да жоқ, тек шынайы көзқарас пен жүрек жылуы ғана бар еді. Осы сәтте қастарынан қолындағы телефоннан көз алмай, айналасына қарамастан өтіп бара жатқан жас жігіт байқалды. Ол тіпті өзіне таңырқай қараған қарияларға сәлем беруді де ұмытып, виртуалды әлемнің жетегінде кете барды...
Бұл көрініс – бүгінгі күннің ащы да болса шынайы бейнесі. Көліктер ағылып жатқан көшенің жүргіншілер жолағынан өтіп бара жатып та олар телефоннан көз алмайды. Бір үйде қанша адам болса, соншасының қолында дәм үстінде бір-бір телефон болады. Осындайды көріп маған қазіргі қоғам «сандық әлемге» жұтылып бара жатқандай көрінеді. Біз бір үйде отырып, бір-бірімізге хат жазамыз, дастарқан басында отырып, экранға үңілеміз. Ал алтын уақыт сырғып өтіп жатыр.
«Замандас, қазіргі жастардың қолындағы құрылғысы барлық әлемді сыйдырып тұрғандай көрінгенімен, олар ең басты нәрсені – адамның дидарын, тірі сөздің құдіретін ұмыттырып бара жатқан секілді», – деп күрсінді Асқар ақсақал сонда.
  Қариялардың бұл сөзінде үлкен пәлсапа жатыр. Шын мәнінде, біз технология дамыған заманда өмір сүріп жатырмыз деп мақтанғанымызбен, жан жылуын жоғалтып алу қаупінде тұрмыз. Бұрынғы кезде адамдар бір-бірін сағынып, айлап хат күтетін, кездескенде қауышып, мауқын басатын. Бүгін ше? Бүгін бәрі қолжетімді, бірақ соның қадірі кемшін.
Ардагерлеріміздің өмір жолы – нағыз тірі кітап. Олар соғыстан кейінгі қиын заманның тауқыметін де, бейбіт еңбектің бейнетін де көріп, қиындыққа мойымай, бүгінгі бейбіт күнге жеткен буын. Кешегі тәуелсіздікке қол жеткен тоқсаныншы жылдардың басындағы бей-берекет заманды да олар көзбен көрді. Үлкендердің әрбір әңгімесі, әрбір ақыл-кеңесі – ешқандай ғаламтордан табылмайтын, өмірдің өзінен алынған құнды сабақ.
Бүгінгі таңда жастар арасында «цифрлық детокс» (гаджеттерден бас тартып, демалу) туралы жиі айтылып жүр. Ал біздің ата-әжелеріміз бұл «детокспен» өмір бойы жасап келеді. Олар үшін ең үлкен бақыт – баласының күлкісі, немересінің амандығы және ағайынның татулығы. Шынайы бақыт экранның арғы жағындағы «лайктарда» емес, жақыныңның амандығында екенін қариялар жақсы біледі.
Уақыт – ешкімді күтпейтін керуен. Сондықтан, қолымыздағы жылтыраған экрандарды бір сәтке ысырып қойып, қасымыздағы тірі қазыналарымыз –ардагерлерімізге, ата-әжелерімізге көңіл бөлейікші. Олардың әжім басқан қолдарынан ұстап, көздеріне қарап айтылған әрбір жылы сөз – олар үшін ең үлкен сый.
Өмірді виртуалды әлемнен емес, қариялардың ғибратты әңгімелерінен, шынайы дидарласудан іздеуді үйренейік. Өйткені, шынайы өмір – экранның сыртында.